Mała Moskwa ***

Szkoda, ale film, który od dawna chciałem zobaczyć i co do którego byłem pewien, że mi się spodoba – okrutnie mnie zawiódł. Nie oznacza to, że nie należy go oglądać – aż tak źle nie jest – zresztą być może powodem mojej oceny są wygórowane oczekiwania, ale denerwuje mnie wręcz, że taki świetny temat tak banalnie „spalono”.

Mała Moskwa - dramat, Polska, 2008, 119 min

reżyseria: Waldemar Krzystek scenariusz: Waldemar Krzystek obsada:

Swietłana Chodczenkowa jako Wiera
Lesław Żurek jako Michał
Dmitrij Ulianow jako Jura

Próbowałem się zastanowić, dlaczego niewiele z tego pomysłu wyszło i mam dwa podejrzenia:

Scenariusz. Film jest o niczym, bo o miłości nie jest, o przyjaźni (nieprzyjaźni) Polsko-Radzieckiej też nie jest, obraz rzeczywistości z lat 60-tych rysuje bardzo marny a drugoplanowe postacie radzieckich towarzyszy (politruk itp.) są tak schematyczne, że aż szczypie. Historia była niezła, ale wymknęła się spod kontroli. Jest albo za dużo (jakby scenarzysta nie wierzył, że zrozumiem między wierszami) albo za mało scen (na opowieść epicką). Powoduje to, że film – mimo iż dotyczy na prawdę dramatycznych spraw – wcale taki „dramatyczny” nie jest.
Aktorzy. Film, żeby był dobry – wymaga dobrych aktorów. A takich w „Małej Moskwie” niestety nie ma. Jedyny jaśniejszy punkt to Wiera (Swietłana Chodczenkowa), przesympatyczna i subtelna, ale … cały czas zagubiona. W ogóle wszyscy w filmie są pogubieni i jeśli to było zamiarem reżysera i miało oznaczać, że czasy były takie „pogubione”, to może nie był to zły pomysł, ale granie tego cały czas z „rozszerzonymi oczyma” czy na „durniłkę” (czyli tęsknota za rozumem) to banał. W efekcie większość emocji musiałem przyjmować „na wiarę”, bo z ekranu wcale tego nie czułem.

Może nieco niesprawiedliwie, ale chętnie był odradził. Zobaczcie jednak, na pewno nie zaszkodzi, bo Wiera śpiewa „Panny Madonny” przecudnie a Pan Romek mógł się w końcu pomylić.