Diana Krall - Quiet Nights (CD) ***, Live In Paris (DVD) ****

Z niemałym zdziwieniem odnotowałem fakt, iż w ostatnim numerze miesięcznika „Audio”, jako „płytę miesiąca” zaproponowano ostatnią płytę Diany Krall.

Czemu ze zdziwieniem? „Audio”, w każdym numerze publikuje recenzje kilkudziesięciu (!) płyt z różnych obszarów muzyki, ale głównie nagrań jazzowych oraz muzyki klasycznej. Nie zawsze kupiłbym (a nawet posłuchał) „płytę miesiąca”, bo zdarza się, że są to nagrania zbyt awangardowe – jak dla mnie – lub spoza zakresu mich zainteresowań muzycznych, ale nie przypominam sobie, żeby Panowie z „Audio” się pomylili. Jeśli miałem okazję to sprawdzić, mieli rację. Są też wymagający w ocenach. Aż tak dokładnie tego nie badałem, ale 5 gwiazdek w kategorii „wykonanie” zdarza się bardzo rzadko (ostatnie wydanie „Kind of Blue” Miles’a Davisa miało 6 gwiazdek), a 5 gwiazdek w „nagraniu” chyba jeszcze nie widziałem. Jeśli więc jakaś płyta ma 5+4, to jest to świetna, wyjątkowa, doskonale nagrana płyta.

„Quiet Nights” Diany jest rzeczywiście doskonale nagrana, ale – na Boga! – jest to płyta „smut” jazzowa. Czy „smut” jazzowa” płyta (jak i Disco-Polo’wa) nie może być wyjątkowa? Pewnie może, ale – ludzie - nie na 5 gwiazdek! Pani Krall jest w świetnej formie, śpiewa rzeczywiście zmysłowo (jak bym się chciał przyczepić – przesadnie zmysłowo), prawie szeptem (a dobrze słychać), ale… to jest proszę Państwa tylko gładkie „posuwanie” przy kiczowatym akompaniamencie smyczków i flecików. Starszej młodzieży może będzie się to podobało, ale …

Przypominam sobie taką scenę z filmu „Ray”. Kiedy jedna z wokalistek zespołu, z którym grał Ray Charles po raz pierwszy usłyszała orkiestrowe nagranie „Georgia in My Mind” szczęka jej opadła i jednym słowem je podsumowała – CRAP. A to, proszę Państwa było 50 lat temu.

Trochę szkoda, bo Pani Diana ma „potencjał”, ale wydaje mi się, że ktoś jej źle doradza i popycha nie w tą stronę, w którą trzeba. Widać to wyraźnie na koncertowym DVD z występu Diany Krall w Paryżu. Na „Live In Paris” Pani Diana gra na fortepianie w kwartecie (gitara, bębny i bas) + dodatkowa gitara akustyczna. Pierwsze 20 minut jest DOSKONAŁE (np. „All or Nothing at All” – rewelacja), potem do gry i śpiewu wtrącają się wibrafon (jeszcze OK), smyczki (już gorzej), ale rzadko, nieagresywnie i - wciąż jest zupełnie nieźle, szczerze mówiąc – bardzo dobrze. Świetne jest „Devil My Care” i fenomenalnie swingujące „East of the Sun (And West of the Moon)”. Psuje się pod koniec koncertu, kiedy coraz częściej i coraz więcej przynudza orkiestra. Zbadałem sprawę i nawet wiem, kto za to odpowiada. Człowiek nazywa się Claus Ogerman i jest, pochodzącym z Raciborza, znanym orkiestratorem i aranżerem. Od lat 50-tych przynudza na płytach Franka Sinatry, Antonio Carlosa Jobim’a i to byłoby całkiem niegroźne, ale ostatnio uwziął się na Panią Krall. „Crap’owe” klimaty z płyty „The Look of Love” (lekko), z DVD „Live In Paris” (tylko fragmenty) a w szczególności z płyty „Quiet Nights” (ojoj!) są właśnie jego autorstwa.

Może Diana Krall marzy o tym, żeby zostać drugą Celine Dion (wiem, przesadzam, Celine nie swinguje a Diana owszem i to świetnie) – nie wiem. Jeśli tak, to „żegnaj Genia”, ale … może jednak nie, bo taka np. „Girl in the Other Room” z fenomenalnym cover’em „Temptation” Toma Waits’a (jest tam taki boski fragment, kiedy Pani Diana śpiewa „ …made from dreams” mniej więcej jak „mejd fłom dzims”) świadczyłaby o tym, że nie wszystko stracone. Wielkich nadziei nie ma, bo – wiem to z jej wypowiedzi – idolem Diany jest Nat King Kole, a Nat, och Nat, proszę Państwa, to jeden z najpiękniejszych, najcieplejszych, najbardziej rozpoznawalnych i … najbardziej zmarnowanych głosów męskich w historii muzyki rozrywkowej.

“Quiet Nights” nikomu nie zaszkodzi. Rzeczywiście doskonale brzmi i jeśli komuś nie przeszkadza „festiwalowy dzwon”, będzie się podobać. Niemniej, gdyby ktoś chciał polubić Panią Dianę, zdecydowanie polecam „Live In Paris”, albo którąś ze starszych płyt: „Steppin Out”, „Love Scenes”czy „Girl in the Other Room” – nadal będzie to lekki, kawiarniany jazz, ale przynajmniej bez Pana Ogerman’a.