The National - The boxer (2007) *****

Jest sporo takich dźwięków (zespołów, wykonawców), których słucham, szanuję i akceptuję (mam nawet płyty), ale .... z różnych względów nie zaliczam ich do tych, których by mi zabrakło, gdybym (np.) wylądował na jakiejś bezludnej wyspie. Czasem wystarczy niepasujący mi głos (Bjork), czasem brzmienie jest uporczywie "hardcorowe" („The Black Keys”) a czasem jest to muzyka pozbawiona (lub prawie pozbawiona) emocji.

"The National", to ten ostatni przypadek. Może to nie jest muzyka pisana przez autorów z depresją dla odbiorców w depresji, ale ... za blisko. Szkoda, bo wokalista Matt Berninger rzeczywiście śpiewa miłym barytonem i byłby mi się podobał, gdyby nie ta melancholia. Zupełnie poważnie zastanawiałem się, czemu mi to nie leży – „The National” nie jest wcale odosobnionym przypadkiem – i chyba już wiem. Oprócz miłego barytonu „The National” ma jeszcze muzyczne tło, niestety uporczywie bezduszne i cierpkie. To nie jest wcale prostackie, o nie, instrumenty (fortepian, smyczki, nawet flecik!) grają minimalistycznie lecz ambitnie, są zwrotki (a czasem i refreny), nie brakuje dysonansów (alternatywa), momentami nawet intensywności, niemniej jest to jakieś takie „androidalne” To trochę świństwo, a nawet prowokacja – przyznaję – ale nieodparcie mi się nasunęło, że płyta mogła by mieć tytuł „Murphy’s Songs”. Wiem, teraz tak grają – smutno i równo – ale gdzie jakieś harce i zabawa? Jakiś znajomy riff, porywające ręce do oklasków – choćby maleńkie – solo? Już nie będzie?

Płyta „Boxer” jest – jak dla mnie – trochę za mocno „wybębniona” (to ten Springsteen), znacznie bardziej podoba mi się pierwsza, chyba nieco cieplejsza płyta zespołu – p.t. „The National”. Młodym „Boxer” się spodoba – także jego konotacje z „Joy Division” czy Sufjan’em Stevens’em (towarzyszy zespołowi grając na fortepianie) – ale dla starszych nastolatków ta muzyka – niebanalna, przyznaję – to chyba za duża dawka gorzko-żałosno-tęsknego klimatu.

RN