The Black Keys – Brothers *****

No … to jest temat, z którym mentalnie zmagam się już od (bardzo) długiego czasu. Pierwsze bowiem odczucie jakie nasuwa mi się przy okazji zespołu „The Black Keys” jest typu „starzec oszalał” a ponieważ szaleństwem nikt się dobrowolnie nie chwali, to i ja się powstrzymuję przed przyznaniem, że mi się taka (też) muzyka podoba. Są i inne powody milczenia. Dana Auerbacha i Patricka Carneya (bo „The Black Keys” to duet) po raz pierwszy usłyszałem zachęcony dawno temu recenzją Pana Mana w Polityce. Skąd inąd wiadomo, że Pan Man też jako „starzec oszalał” i jak się komuś podoba to, co Pan Man puszczał („puszczał”, bo już nie słucham Trójki) w Trójce w sobotnie poranki, to … sami wiecie. Wolałem milczeć.

Od tego czasu minęło kilka lat, zespół wydoroślał i z garażowego (dosłownie) projektu pary zapaleńców stał się nieomal kultowym przedstawicielem alternatywnego rocka i ugruntował swą pozycję na listach przebojów oraz – Dan i Pat – na listach celebrytów.

„The Black Keys” to jest jak na dzisiejsze czasy dość mocne dziwactwo, bo muzyka ich charakteryzuje się zupełnie nie technologicznym brzmieniem. Bezlitośnie prosty bęben, „ciężka”, chropawa i mało finezyjna gitara (na koncertach rzeczywiście grają we dwóch) za to … całkiem niebanalne pomysły muzyczne. Co w tym takiego?

„Technologia to niszczyciel emocji i prawdy. Okazja nie czyni twórczym. Ułatwi tylko wszystko i pozwoli wrócić Ci do domu wcześniej, ale nie sprawi, że będziesz bardziej kreatywny.” [tłum. RN]

Te słowa Jacka White’a z – także mocno alternatywnego duetu – „White Stripes” bardzo często porównywanego z „The Black Keys” znakomicie moim zdaniem oddają istotę kontrastu pomiędzy hardwarem a softwarem (czy też body i soul). Jasne, że nie-technologia, jak i technologia jako taka nic nie „czyni”, ale jeśli nadaje wyraz muzyce, samej w sobie pełnej inwencji – to już jest coś. W gruncie rzeczy, ze swą garażowością „Keys” wcale nie są rewolucjonistami. No, może i buntownicy, za to z prawdziwie tradycjonalistycznym spojrzeniem na muzykę i wyraźnym osłuchaniem. Już od pierwszych płyt od czasu do czasu nawiązywali – co mnie ujęło – do czasów „brytyjskiej inwazji”, np. w PRZECUDNEJ URODY „cover’ze” piosenki „Act Nice and Gentle” zespołu „The Kinks”.

Na „Brothers”, znacznie bardziej „uczesanej” niż poprzednie, takich kontekstów jest więcej (Garry Glitter w„Howlin' for You”, The Kinks w „Tighten Up”, The Rolling Stones w „Unknown Brother” i soulowy „Never Gonna Give You Up”) a ponieważ – o ironio! – jej umiarkowana undergroundowość raczej ułatwia percepcję (w końcu i mnie ośmieliła), płytę serdecznie polecam. To REWELACYJNY, niebanalny, wciągający rock. Na tło do nocnych Polaków rozmów album zdecydowanie się nie nadaje, ale – jeśli istnieje okazja do „podkręcenia” wzmacniacza – będzie świetnym motywem do decybelowej zadumy. Gdyby …. gdyby tak przypadkiem komuś się ta muzyka spodobała (albo kogoś zainteresowała), zapraszam do innych, tych wyszukanie zgrzebnych albumów zespołu, tych, w których się zadurzyłem:

TBK - You Are the One [Magic Potion, 2006] (… posłuchaj)
TBK - Act Nice and Gentle [Rubber Factory, 2004] (… posłuchaj)

Artist: The Black Keys

Album: Brothers

Release Date: May 18, 2010

1 - Everlasting Light - Black Keys - 3:23 (… posłuchaj)
2 - Next Girl - Black Keys - 3:18
3 - Tighten Up - Black Keys - 3:31
4 - Howlin' for You - Black Keys - 3:11
5 - She's Long Gone - Black Keys - 3:05
6 - Black Mud - Black Keys - 2:09
7 - The Only One - Black Keys - 5:00
8 - Too Afraid to Love You - Black Keys - 3:24
9 - Ten Cent Pistol - Black Keys - 4:29
10 - Sinister Kid - Black Keys - 3:44
11 - The Go Getter - Black Keys - 3:36
12 - I'm Not the One - Black Keys - 3:49
13 - Unknown Brother - Black Keys - 3:59 (… posłuchaj)
14 - Never Gonna Give You Up - Butler, Gamble, Huff - 3:38
15 - These Days - Black Keys - 5:11

--------------------------------------------------------------------------------
Dan Auerbach - Engineer
The Black Keys - Composer, Producer
Nicole Wray - Vocals (bckgr)