Maciej Maleńczuk – Psychodancing Live *** (z zagadką)

Maleńczuk należy do lubianych przeze mnie wykonawców, chociaż jest niejednoznaczny i moja sympatia nie jest bezwarunkowa. Znam jego piosenki tylko z radia i telewizji, nie mam żadnej płyty, więc siłą rzeczy moja znajomość jego twórczości jest fragmentaryczna. Polubiłam go chyba nie za głos, nie „za wdzięk i bezpretensjonalność”, a raczej za osobowość. Dość podobał mi się jako zbuntowany kontestator, idący pod prąd. Więzienie za odmowę służby wojskowej też mi się oczywiście podobało. Nie byłam do końca pewna, czy jego zachowanie, styl ubierania, wynikają li tylko z ideologii czy też z chęci bycia oryginalnym i z olewackiego lenistwa (nie uczy się, nie kończy żadnej szkoły), no i te uzależnienia. Ale jakoś mi to nie przeszkadzało. Troszkę później, ale jeszcze w ” hippisowskim” wydaniu, z zapuszczoną fryzurą, miałam okazję słyszeć go w „rozmowach na jakiś temat” (talk show) i muszę powiedzieć, że z kolei zaskoczył mnie normalnością. Wcale jego poglądy nie bulwersowały, a nawet były dość konserwatywne. I to mi się też spodobało, a może nawet od tego momentu go polubiłam?
Maleńczuk w nowej odsłonie dla mnie (nie jestem znawcą jego repertuaru, o Pudelkach słyszałam, o innych grupach już wcale, nie koniecznie chronologicznie słyszałam utwory) to ten śpiewający „Dawna dziewczyno” (oczywiście wzruszyła mnie do łez), „Koledzy” - spodobała mi się bardzo, no i to doborowe towarzystwo Waglewskiego. Gdy usłyszałam go w „Mundialeiro”, trochę nie wiedziałam co o tym sądzić. Maleńczuk był w moich oczach artystą tworzącym dla bardziej wymagającego odbiorcy, wykazującym wielki szacunek do tekstu, niekomercyjnym. Piosenka skojarzyła mi się z ewidentnie biesiadnym pastiszem „Ragazzo da Napoli” Drupiego, więc trochę jakby taki skopiowany pomysł? Potem ten nurt „dancingowy”. Już nie ten niepokorny poeta, szyderca i prześmiewca? Ale ja miłośniczka „staroci” z sentymentem słucham piosenek z moich młodych lat, nucę, podryguję.

W tym roku miałam okazję poznać jego muzyczną, i nie tylko, drogę oglądając koncert „Pan Maleńczuk – tak to ja”, zorganizowany z okazji 25-lecia pracy artystycznej, w ramach tegorocznego festiwalu Sopot TOPtrendy. Jedna część koncertu to był występ z zespołem Psychodancing z cowerami z najnowszych projektów. Druga, przekrojowa, z największymi przebojami z całej twórczości. Jubilat przeplatał piosenki komentarzami wspominkowymi, byli też goście zaproszeni. Miłe parę godzin. Trochę tylko ten aktualny image Maleńczuka mi przeszkadza. Ten ulizany „fryzjerczyk” coś mi nie pasuje i mimo, że nie gustuję, to te dawne niechlujne włosy, i jakieś takie ogólnie zaniedbanie, było bardziej „maleńczukowe”.

W rozwiązaniu zagadki nie mogę wziąć udziału, bo oczywiście rozpoznaję melodie w wiązance ale nigdy nie znałam tytułów utworów, a pierwsi wykonawcy - to już zupełnie „czarna magia”.

Nie mogę odsłuchać „To była blondynka” – zgłasza, że „nie może znaleźć strony”. Inne piosenki ”gra”.

Dzięki za piękny post ("Wakacje..." poprawiłem - mój błąd), ale zawiodłaś mnie jeśli chodzi o piosenki.

Zawiodłem się w ogóle, trudno mi bowiem uwierzyć, że są Wam one nieznane (wszystkie są bowiem dobrze znane). Rozumiem, że nie od razu Kraków zbudowano, tyle tylko, że np. w kawałku (4) facet wyraźnie śpiewa "szamp elise". Po bezczelnym wpisaniu "szamp elise" (!!!) Google pyta: Czy chodziło Ci o: champ elise? a po uzupełnieniu zapytania "song champ elise" - wykonawca i tytuł pokazują się już na 4-tej pozycji - ależ wysiłek.

Więcej nie podpowiadam a ponieważ są upały, daję jeszcze czas do jutra.

RN

P.S. Akurat polemizowałbym z tym, że ten ulizany „fryzjerczyk” coś mi nie pasuje. Sądzę, że programową ilustracją dychotomii pomiędzy ulizanym wyglądem a rogatą duszą jest piosenka "Barman". Prawdopodobnie Panu Maleńczukowi znudziła się już ta "życiowa" strona baru i z czasem polubił stronę "filozoficzną". Miejsce niby jest to samo a jakże inny punkt (wygodny, panoramiczny!) widzenia. Mnie to do niego akurat pasuje.

Trochę mi głupio, bo zamiast odnieść się (jakoś) do tekstu Bożenki frontalnie zaatakowałem lenistwo zagadkowiczów. Poprawiam się więc. Też słabo znam życiorys i twórczość Maleńczuka, właściwie zacząłem ją poznawać całkiem niedawno, przy okazji płyty „Koledzy”, więc jestem świetnie (nie)przygotowany do dyskusji.

Maleńczuk i kobiety.

Nie pierwszy raz zadziwiam się kobiecym gustem i niejasnymi ścieżkami, jakimi on podąża. To fajne, że jest Maleńczuk w jakimś sensie kobiecym idolem, ale nieco zaskakuje, że jest bożyszczem tych samych pań, które – oj – czują sympatię także do Małcina Kydłyńskiego. Próbuję znaleźć, przynajmniej w celu poznawczym, co może łączyć te dwie postaci oraz ich osobowości i … nic. Naprawdę. Rozumiem, że nie może to być powierzchowność, bo Panie (podobno) mają to gdzieś, ale nie może to też być charakter, życiorys, wykształcenie ani erudycja. Obaj z pewnością są, choć inaczej, nietuzinkowi, ale to nie może wystarczyć, bo nietuzinkowy jest także (np.) nasz były premier a on … nie, dam spokój. Wydaje mi się, że – w końcu obie osoby są raczej zjawiskami medialnymi niż postaciami z krwi i kości – to zdecydowanie WYOBRAŻENIE przyciąga kobiety. Co więc sobie, moje panie wyobrażacie o Panu Macieju? O czym marzycie?

Maleńczuk i muzyka.

Już pisałem, że muzycznie (nutowo), Pan Maleńczuk jest raczej wątły. Gdyby jeszcze grał, trudno, ale on w końcu tylko śpiewa i sądzę, że sam głos to mało, choć z pewnością nie brakuje mu pewności siebie i pomysłowości. Uważam „Psychodancing” za świetny pomysł, ale już wykonanie – nie przeczę, że mi właśnie do niego pasuje – takie trochę „fryzjerczykowate”.

Na czym więc polega sukces „Psychodancingu”? Na piosenkach, cover’ach tych kilku niezapomnianych przebojów sprzed lat, w paru przypadkiem całkiem zgrabnie odświeżonych i unowocześnionych. Odnalazłem (w kolejności od najlepszej):

• Niedziela będzie dla nas.
• Nigdy więcej.
• Wakacje z blondynką.
• Bo to się zwykle tak zaczyna.
• Cicha woda.
• Bal na Gnojnej.
• Absolutnie.
• Jak to dziewczyna.
• Alabama.
• Kronika podróży - czyli ciuchcią w nieznane.
• Płonąca stodoła.
• Malowana Piosenka [Malowana lala].

Może coś przeoczyłem, ale na 5 płyt nie jest to za dużo i mam w związku z tym pytanie. Co powstrzymuje niektóre nasze (np.) panie wokalistki – niech przykładem będzie Justyna Steczkowska, dziewczyna o rewelacyjnym głosie i wymarzonych warunkach – przed włączeniem do repertuaru takich np. „Pamiętasz była jesień”, „Twój portret”, „Wspomnienie”, „Na całej połaci śnieg” czy „Dla Ciebie jestem sobą” żeby nie wymieniać (wielu) trochę „podejrzanych” – „Gdy mi ciebie zabraknie”, „Augustowskie noce”, „Brzydula i rudzielec”, „Zapomniałam” … i tak można wymieniać bez końca. O co chodzi paniom Steczkowskiej, Kasi Kowalskiej, Kayi i wielu innym, które mają wszystkie zalety piosenkarek … prócz repertuaru. Ja wiem – na Opole (i tak nie występują) to się nie nada, ale na płytę?

Nie brakuje przykładów – prócz Maleńczuka zespół „Raz, Dwa, Trzy” całkiem udanie spopularyzował piosenki Młynarskiego (oraz Osieckiej) a liczni piosenkarze i piosenkarki z niższych (niekoniecznie poziomem, po prostu mniej popularni) półek realizują takie projekty często (Lora Szafran – Nahorny, Iwona Loranc – Jakubczak, składanki „Cafe Fogg”, „W hołdzie Tadeuszowi Nalepie” – to tylko te, które znam). Na takim pożal się Boże kapitalistycznym „zachodzie” bez końca nagrywają jeszcze przedwojenne evergreeny i jakoś to nikomu nie przeszkadza a u nas? Jazzmani … jeszcze ujdzie, ale piosenkarze i piosenkarki? Czy to możliwe, że oni nie po prostu nie dadzą rady zaśpiewać np. „Niech moje serce kołysze ciebie do snu”? A jeśli dadzą, to czemu nie właściwie nie śpiewają?

RN

Maleńczuk i kobiety
Zwykle nie zastanawiamy się za co kogo lubimy. Stwierdzenie, że „kochamy nie za coś lecz mimo czegoś (wszystko)” można odnieść też do lubienia. No, ale spróbuję zanalizować to uczucie względem obu panów M.
Chyba lubię każdego z nich za co innego. Na pewno nie za aparycję. Zdecydowanie ani jeden ani drugi nie są w moim typie, to nie moja estetyka, więc w tym punkcie byłoby raczej „mimo wszystko”. Tym samym podtrzymuję stwierdzenie, że wygląd zewnętrzny ma zupełnie drugoplanowe znaczenie, jeśli chodzi o sympatię.

O Maleńczuku już pisałam. Mogę jeszcze dodać, że odbieram p. Macieja jako niezłego, na pozór, drania, który maskuje tym wizerunkiem swoją wrażliwość. Wyczuwam, że jest w gruncie rzeczy słaby, nawet jakiś nieporadny i łatwo go zranić. Tacy mnie wzruszają, więc chyba też za to moje wyobrażenie o nim, go lubię.

Marcin Kydryński zdecydowanie czaruje mnie głosem i sposobem wysławiania się. Podoba mi się ten niezwykle elegancki i poetycki język, pełen błyskotliwych ozdobników. Wcale nie uważam, jak OD, że przesadza w tym zakresie. Pewnie ta umiejętność jest mu wrodzona (po ojcu), w dodatku zwykle nie przepadam za zbyt pewnymi siebie czarusiami. Wydaje mi się jednak, że Marcinowi nie chodzi o wywołanie efektu i popisanie się. Znając prawa rządzące słowem mówionym, prócz gruntownego przygotowania merytorycznego, dba o formę przekazu, bo szanuje odbiorców. Ma do dyspozycji tylko słowa, to przecież radio. Precyzyjnie konstruuje więc wypowiedzi, mówi ze swadą, zaangażowaniem, całą swoją duszą aby skupić uwagę słuchaczy.

Co do drugiego.
Też zadaję sobie pytanie czemu "współcześni" nie sięgają do starego, sprawdzonego repertuaru. To, że lubimy "tylko takie piosenki, które już znamy" to mądrość "ludowa" niedaleka od prawdy. Może są jakieś utrudnienia natury prawnej, prawa autorskie itp.

Żeby nie było, że się nie starałam:
1. Afric Simone „Hafanana”
2.
3. Toto Cotugno „L’italiano Vero”
4. Joe Dassin „Aux Chaps Elysses”
5. Bee Gees
6. Tamara Miansarowa “Pust wsiegda budiet sołnce”
7
8.
9. Jiri Korn „Uczitelka Tanca”
10. The Shorts „Comment ca va”
11. Marino marini “Nie płacz kiedy odjadę”
12. Paul Anka „Diana”
13. Africa Simone „Ramsaya”

Jeszcze nie odczuwam w Katedrze wakacyjnej przerwy. Ciągle jeszcze ktoś czegoś chce.