To ja też.

Umieszczenie przez Monikę "Drzewa Życia" na pierwszym miejscu
prywatnej klasyfikacji filmów 2011 roku, tak mnie zaszokowało, że
postanowiłem włączyć się do dyskusji. W związku z tym, że nie
widziałem aż tylu tegorocznych filmów, by wybrać z nich dziesiątkę
najlepszych; poza tym aby mieć szansę na napiętnowanie "Drzewa
Życia", pozwolę sobie opisać zarówno dobre jak i złe spośród
najnowszych filmów.

Swoją drogą świetny pomysł z tymi listami. Szukając czegoś do
obejrzenia - z pewnością sięgnę do wykazów sporządzonych przez
Monikę i Romka. Mam dużo do nadrobienia.

• Drzewo Życia
  Sean Penn i Brad Pitt. Mam słabość do popularnych aktorów ze
  zdwojoną spółgłoską na końcu nazwiska (tak, Depp również wydaje
  mi się utalentowany). Jakoś udało mi się wcześniej ominąć lub
  zapomnieć recenzje tego filmu, nikt mi go również nie polecał ani
  nie odradzał. Obejrzałem wyłącznie ze względu na obsadę i
  zawiodłem się. Dla mnie to trochę pseudo-filozofia-teologia w
  stylu książek Paulo Coelho. Odniosłem wrażenie, że film stworzony
  został by zachwycić natchnione pensjonarki. Ciekawy i trudny
  temat: jak poradzić sobie z poczuciem winy i ze śmiercią bliskiej
  osoby, w świetle religii chrześcijańskiej; został spłycony i
  strywializowany. Sama forma też jakaś niespójna. Przeplatające
  się z fabułą piękne, dokumentalne zdjęcia astronomiczne i
  przyrodnicze, w kontekście filmu robią wrażenie nieuzasadnionych
  i przypadkowych. Miało być artystycznie - wyszło pretensjonalnie.
  Mistrzowski warsztat: zdjęcia, światło, gra aktorów (świetne
  dzieci) - nie ratują filmu.

• Źródło
  Film piękny plastycznie. Natomiast treść to autentyczna bujda na
  resorach. Pseudo-głębia przekazu boli niemal fizycznie. To co
  raziło mnie u Mallicka, tu podniesione jest do kwadratu. To już
  nie balansowanie na granicy kiczu, tylko jawny kicz z
  pretensjami. Szkoda czasu.

• Karol Darwin i Drzewo Życia
  Popularnonaukowy dokument Davida Attenborough o doniosłości
  teorii ewolucji. Chyba też z 2011 roku. Z tytułu przypomina film
  Mallicka - odnosząc się do tego samego motywu biblijnego.
  Produkcja BBC wzruszyła mnie jednak daleko bardziej. Doskonale
  zaplanowana narracja. Logiczny ciąg wywodów - spójny i przy
  tym niebywale ciekawy. Piękno i elgancka prostota idei Darwina
  - przedstawione w wielkim stylu. W tle biografia naukowca.
  Szczerze polecam.

• Miasto złodziei
  Świetna sensacyjna rozrywka w holywoodzkim stylu. Ben Affleck sam
  się wyreżyserował, tym bardziej (miejscami natrętnie)
  podkreślając własny powab i czar. Jest suspens, dynamiczna akcja,
  miłosny wątek i dopracowane dialogi. Porządna zabawa, nie
  wymagająca zbytniego zaangażowania intelektualnego.

• Prawdziwe Męstwo
  Dobre hollywoodzkie kino w konwencji westernowej. Oglądałem z
  przyjemnością i napięciem, choć bez głębszych refleksji.
  Przyzwoita rozrywka - poleciłbym.

• Jak Zostać Królem
  Dla mnie chyba najlepszy z zeszłorocznych filmów. Po niewczasie
  popieram entuzjastyczną recenzję Romka.

• Social Network
  Niezwykle ciekawa historia i żaden film.

• Czarny Łabędź
  Taniec jest tą ze sztuk, która przemawia do mnie najsłabiej. W
  tym filmie taniec przemówił bardzo intensywnie, poruszył do
  żywego. Moim zdaniem świetne, mocne kino.

• Młyn i Krzyż
  Kompletnie kosmiczny pomysł na flim, na dodatek w bardzo dobrej
  realizacji. Maksimum punktów za oryginalność.

• Rewers
  Niezła groteska. Profesjonalnie zrobione, profesjonalnie zagrane.
  Dla mnie główną rolę w tym filmie odgrywa muzyka. Absolutnie
  rozkoszna i chyba celowo mocno podkreślona (nie pozostaje
  dyskretnym tłem akcji, ale jakby tę akcje tworzy). Wpleciona
  historia ze współczesności jest moim zdaniem całkiem
  niepotrzebna. Niezbyt przekonują w niej niskobudżetowe
  charakteryzacje i teatralnie odgrywany podeszły wiek. Naciągana
  pointa we współczesności, niczego do filmu nie wnosi. Koliduje z
  nim estetycznie i w efekcie nieco go psuje. Ogólna ocena
  pozytywna.

• Beginners
  Film edukacyjny, nauka wrażliwości i akceptacji odmienności.
  Niezłe, nastrojowe kino. Evan Mc Gregor (w wersji
  mało-przystojnej) i dziewczyna, która grała główną kobiecą rolę
  w Bękartach Wojny, Tarantino. Film wzruszający, miejscami smutny,
  ale w gruncie rzeczy bardzo pozytywny. Ciekawostka - ozdobę
  wnętrz wilii, w której rozgrywa się duża część akcji, stanowią
  stare polskie plakaty kinowe. Nie jest to skończone arcydzieło
  kinematografii, ale uważam, że warto zobaczyć.

• Jedwabna Opowieść
  Film bardzo francuski. Trochę wątków, które niczym się nie
  kończą, nie mają żadnego znaczenia dla fabuły, a wpływają tylko
  na klimat. Ciąg przyczynowo-skutkowy jest po francusku
  zagmatwany. Niewątpliwie świetne zdjęcia: mgliste i zmiękczone
  pejzaże, mroczne wnętrza château i starych willi, zabałaganione
  kuchnie i mnóstwo krawieckich detali. Sama historia budzącej się
  przyjaźni między głównymi bohaterkami - niezbyt mnie przekonuje,
  natomiast film jako całość, ze swoją plastycznością i klimatem -
  bardzo mnie ujął. Polecam.

• Sala Samobójców
  Budzi dość ambiwalentne odczucia. Trudno uwierzyć w przedstawioną
  historię, a nawet w towarzyszące jej realia (nie wierzę w tę
  klasę, nie wierzę w tę rodzinę). Konwencja sklejenia tradycyjnych
  sekwencji filmowych z komputerowymi animacjami - zrobiona całkiem
  sprawnie. Widać w tym sens i jakieś artystyczne zamierzenie.
  Film jest ciekawie i odważnie ilustrowany muzycznie (splot
  surowej klasyki, nowoczesnej muzyki tanecznej i hard rocka).
  Najmocniejszym punktem jest gra aktorska, szczególnie odtwórcy
  roli głównego bohatera. Jak na realia polskiego kina i jak na
  bardzo wymagający charakter tej roli - kreacja wyjątkowa.

• Killer Ellite
  Dramatycznie słaby film sensacyjny. Po raz setny - ta sama
  historia: płatny morderca chce zerwać ze swoją niechlubną
  profesją. Źli ludzie zmuszają go jednak szantażem do udziału w
  ostatniej akcji. Robert De Niro nie ratuje filmu. Dno.