RN - Jestem wesoły Romek (?) ...

10-08-26 MTB 2010, sprawozdanie

Wed, 01 Sep 2010 15:15:18 +0200

Są dwie możliwości. Albo specjalizujemy się w wypatrywaniu odpowiednich miejsc w Internecie a nasza intuicja graniczy z jasnowidztwem (nigdy nie widzieliśmy „na żywo” miejsc, gdzie wyjeżdżamy), albo – co bardziej prawdopodobne – po prostu rośnie poziom naszej polskiej agroturystyki a miasta, miasteczka i wsie … najzwyczajniej w świecie ładnieją. Mają chodniki, rynki i deptaki, sklepiki i kawiarnie a drogi, wbrew powszechnemu mniemaniu, mają mniej dziur i pułapek.

Tegoroczny wyjazd był mocno rowerowy i choć takich leśnych paści, jak w ubiegłym roku nie było i tak nazwałem go MTB, bo wspinaliśmy się sporo.

Poniżej - albumy z wakacji:

Życzeniowe

Wed, 11 Aug 2010 19:20:09 +0200

W kalendarzu, wiszącym na ścianie nad moim biurkiem, wyczytałam, że dzisiaj imieniny Klary i Zuzanny. Żadnej Klary nie znam. Kiedyś, gdy w "Zemście" taka jedna prosiła o krokodyla, to współczułam serdecznie właścicielce. Dzisiaj całkiem mi ładnie brzmi to imię. Pewną Zuzię znam osobiście, chociaż o ile mi wiadomo nie świętuje jakoś specjalnie tego dnia. Wczoraj była rocznica urodzin Moniki, a parę lat temu 12.08 pojawił się na świecie Tomek. Mamy więc 10-12.08 trzydniówkę jubileuszy. A dzisiejszy 11 sierpnia to fajna data środka. Dla całej trójki solenizantów wszystkiego najlepszego.

Bach bez ogrodów, J.E.Gardiner - Bach Brandenburg Concertos *****

Sat, 14 Aug 2010 01:59:10 +0200

Ostatnio słucham coraz więcej muzyki poważnej (czy też raczej klasycznej) i … zaczynam mieć kłopot z poleceniem czegoś do słuchania, jeśli to akurat nie jest płyta z gatunku „Classical”.

Łatwo powiedzieć, że coś mi się podoba, albo nie – jestem duży i nie muszę się tłumaczyć – ale znacznie trudniej uzasadnić DLACZEGO, a przynajmniej w recenzji jakoś trzeba (wypada) to zrobić. Tej zimy, razem z płytami kwartetu „Ebene”, wpadł mi także w ręce album J.E. Gardinera z Koncertami Brandenburskimi Bacha. „Wpadł”, to nie jest dobre słowo, bo wydawcy muzyki klasycznej nie mają żadnych oporów w ustalaniu nikczemnych cen na płyty, ale nagrania Gardinera były tak wychwalane, że się nie oparłem.

Bach i ogrody

Mon, 02 Aug 2010 22:35:03 +0200

Skojarzenie muzyki z przyrodą chyba nie jest czymś nadzwyczajnym. Mnie samemu, np. Szymanowski (wcale nie muzyka z baletu „Harnasie”) kojarzy się z zamglonymi pejzażami górskimi, lecz projekt, jaki w Toronto zrealizowała pani Julie Moir Messervy, chyba zasługuje na szczególną uwagę.

Ten, znajdujący się w centrum miasta, „Muzyczny Ogród” jest niezbyt dużym parkiem nad jeziorem Ontario, powstałym na miejscu starych, zdewastowanych nabrzeży. Skąd wzięła się inspiracja i pomysł by ogród ilustrował, czy w jakiś sposób uzmysławiał muzykę – nie wiem – wiem tylko, że drugim z animatorów (a przynajmniej mocno go wspierającym) konceptu ogrodu był Yo Yo Ma („Ma”, to nazwisko ), znany wiolonczelista pochodzenia chińskiego. Wraz z nim do przedsięwzięcia wkradł się Bach i jego solowe suity wiolonczelowe, zwłaszcza suita nr 1.

W ogrodzie jest 6 „pokoi” obrazujących kolejnych 6 części Suity G-dur: Prelude, Allemande, Courante, Sarabande, Menuett, Gigue.

Nalesnik w karkonoszach 2009

Mon, 02 Aug 2010 01:15:49 +0200

Romku! W komentarzu do Karkonoszy 2009 piszesz: uwagę moją zwróciła ... „Pajęczyna (39)” i „Przy lampce (9)”, potem jeszcze „Toskania (25) i (26)”.
A naleśnik!!! Na zdjęciu trudno to ocenić, ale uwierz na słowo, że był (jest) to numer 1 w klasyfikacji naleśnikowej.

„Radio na fali” (The Boat That Rocked) ****

Thu, 29 Jul 2010 03:32:26 +0200

Uwaga! W czwartek, 29.07 o godz. 20:00 w CANAL+ wyświetlany będzie film „Radio na fali”. Jest to pierwszy film wyreżyserowany przez Richarda Curtisa, znanego angielskiego scenarzystę („Cztery wesela i pogrzeb” [1994], „Notting Hill” [1999], „Pamiętnik Bridget Jones” [2001], ”„To właśnie miłość” [2003]), film zrealizowany w doborowej obsadzie i z REWELACYJNĄ muzyką w tle.

„Radio na fali” to mocno sfabularyzowana historia pirackiej radiostacji (ponoć „Radio Caroline”), która w drugiej połowie lat 60-tych działała na statku pływającym po Morzu Północnym i nadawała … co tylko się dało odbierać (a chciało słuchać) za pomocą tranzystorowych radioodbiorników w Anglii. Jest to komedia, więc nie tylko „mocno sfabularyzowana”, ale i mocno przesadzona, więc nie należy zbyt serio traktować przytoczonych w filmie faktów, niemniej świetnie oddaje on atmosferę tamtych lat. Fascynacji muzyką, modą i wolnością, czyli seksem i rock and rollem (dragów nie zauważyłem).

Pana Hoffmana dawno nie widziałem w tak dobrej roli – tu – „Księcia”, brawurowo zagranego zakręconego prezentera radiowego. Prawie równie dobry jest Bill Nighy w roli właściciela wariackiego statku oraz – ucharakteryzowany na Hitlera – Kenneth Branagh w roli ministra, zapiekłego wroga radiowego piractwa.

09-09 Karkonosze 2009 - jak miło wspominać.

Wed, 01 Sep 2010 14:08:38 +0200

Uprzejmie donoszę, iż po drobnej - dziesięciomiesięcznej zwłoce, pojawiło się kilka zdjęć z zeszłorocznego wyjazdu w Karkonosze. Nie tracąc rozpędu, zabieram się niezwłocznie za selekcję i obróbkę zdjęć z Wielkanocy w Mucznem. ;-)

Karkonosze, wrzesień 2009

Zdjęcia dostępne są także pod adresem: muputi.com

Maciej Maleńczuk – Psychodancing Live *** (z zagadką)

Fri, 16 Jul 2010 16:29:33 +0200

Właśnie ukazała się najnowsza płyta Macieja Maleńczuka z zespołem „Psychodanicing”. Ponieważ Pan Maciej jest ulubionym artystą MUK Marysi, nie mogłem jej (płyty!) zignorować. Jest to dwupłytowy album nagrany na dwóch, co najmniej, koncertach. Pierwszym raczej rokowym i drugim typu „Sopot” (gdzie „kiczują” smyczki), co nawet mnie zaciekawiło, bo teraz z napięciem, ale bez przesady, oczekuję następnych płyt i zadaję sobie pytanie jak daleko – w parodii kiczu – posunie się jeszcze Pan Maciek.

Bo cały projekt („Psychodancing” [2008], „Psychodancing Vol. 2” [2000] + Psychodancing Live[2010]) jest jedną wielką apoteozą kiczu – przy czym w wydaniu żylastego Maleńczuka, posiadacza prawdziwie męskiego głosu i charakterystycznego kpiącego uśmieszku – jakoś mnie to specjalnie nie razi.

Tu dygresja. Ostatnią pozycją na ubiegłorocznej płycie „Psychodancing Vol. 2” jest wiązanka (medley), w której Pan Maleńczuk „poszedł po bandzie” i zdradził co (niby) mu się z prawdziwym dancingiem kojarzy. Jak na razie tak daleko się, na szczęście, nie posunął, ale … niechcący zadał świetną zagadkę.

Maciej Maleńczuk – Medley

No proszę! Bożenka przecudnie odgadła:

Afric Simone – Hafanana. Jeden z (dwóch) przebojów [1975] piosenkarza pochodzącego z Mozambiku, który największą popularność zdobył chyba w krajach latynoskich.
Toto Cutugno – L’italiano. To bardzo charakterystyczna piosenka [1983] Cutugno, który znany jest głównie jak kompozytor (Dassin, Dalida) i który przez wiele lat był królem festiwalu w San Remo.
Joe Dassin – Les Champs Elysees. Bardzo znana piosenka (z płyty o tym samym tytule [1969]) amerykańskiego (Tak! Urodzony w NY) piosenkarza, który zrobił karierę we Francji a który śpiewał w wielu językach – po francusku jednak najczęściej.
Bee Gees – Stayin’ Alive. Mega hit [1977] mega popularnego (4 miejsce na liście największej liczby sprzedanych płyt) zespołu – ikony muzyki dyskotekowej – jedynego, który śpiewał tak nienaturalnym, łatwo rozpoznawalnym falsetem.
Tamara Miansarova – Пусть всегда будет солнце. Bez komentarza, Sopot 1963.
Pavol Hammel - Učiteľka Tanca. Nie wiem czy Hammel śpiewał jeszcze coś innego (ależ tak!), ale „Nauczycielkę tańca” z pewnością każdy zna. Czemu akurat ona (piosenka z płyty „HRÁČ” [1975]) była u nas w Polsce tak popularna, nie wiem.
The Shorts - Comment ça va. Międzynarodowy hit [1983] zupełnie nieznanej, holenderskiej – dziś nazwalibyśmy ją boys-bandem – grupy „chłopięcej”.
Marino Marini – Nie płacz, kiedy odjadę. Chyba najbardziej znany (w Polsce) przebój [1961-62] tego włoskiego piosenkarza i kompozytora. Ja znam jeszcze „Ciao ciao Bambina” i „ Come prima”. Po polsku nauczył się najprawdopodobniej na statku „Sobieski”, na którym pływał jako muzyk.
Paul Anka – Diana. Bez komentarza. Na 50-tce Marysi oglądaliśmy nawet klip z „Dianą” [1957].
Afric Simone – Ramaya. Drugi [1975], chronologicznie pierwszy przebój Simone’a.

Pięknie! Uzyskałaś co najmniej 18 punktów – (9) to moim zdaniem nie Jiri Korn, ale „Učiteľka” się zgadza a przy Bee Gees brakuje tytułu – na 26 możliwych!. Odgadłaś dwie (3 i 10) z tych, które mnie samemu sprawiły największy kłopot. (7) jest łatwe, (2) no... a (8) najtrudniejsze. Zgadujemy dalej, choć już wiadomo, że i Zuzia i OD przegrali z kretesem!

Keith Jarrett, Charlie Haden – Jasmine ****

Thu, 01 Jul 2010 03:40:30 +0200

Mam wprawdzie kilka płyt duetu Jarrett (65, fortepian) i Haden (73, bas), więc nie jest on jakąś osobliwością, ale … po pierwsze poprzednie płyty pochodzą sprzed 30-tu lat, po drugie dopiero na „Jasmine” muzycy grają naprawdę tylko we dwójkę. Zestawienie fortepian + bas egzystuje w jazzie, ale w charakterze czegoś osobliwego (w znaczeniu „ambitnego”) toteż z nastawieniem na „koncept album” i bez zastanawiania nabyłem ostatnią płytę „króla” fortepianu.

Bardzo się zdziwiłem. Otrzymałem bowiem najlepszą płytę do kawy, jaką znam. Z niebanalnymi improwizacjami Jarreta z lekka swingującego w towarzystwie powłóczystego basu Hadena. „Niebanalnie” powoduje, że nie wstyd tego słuchać a „swingująco”, że w trakcie przechodzenia do kuchni po następną porcję tiramisu (np.) nachodzi człowieka chęć by zakołysać biodrami.

Orzeł biały bez pawiego piórka

Tue, 22 Jun 2010 01:22:46 +0200

Wyniki (% głosów oddanych na 2 najważniejszych kandydatów) I tury wyborów prezydenckich. Uwagi nasuwają się same.

Zabór pruski – OK, ale czym dalej na wschód, tym ciemniej.
Najgorzej, wręcz tragicznie na południu – powódź?
Pszczyna beznadziejnie, ale (byli) górnicy z Leszczyn jeszcze gorsi.
Sam Kraków jest zupełnie w porządku, za to okolice – O Matko!
W Gliwicach i Grudziądzu opór raczej rośnie niż maleje – brawo!

Gdzie	KOMOROWSKI	KACZYŃSKI	Delta
Pomorskie	52.66	28.41	24.25
Opolskie	51.62	26.67	24.95
Lubuskie	51.09	25.24	25.85
Zachodniopomorskie	49.99	24.97	25.02
Warmińsko-mazurskie	47.89	28.30	19.59
Dolnośląskie	47.29	30.88	16.41
Wielkopolskie	47.00	28.38	18.62
Kujawsko-pomorskie	45.82	28.73	17.09
Śląskie	45.14	32.52	12.62
PL	41.54	36.46	5.08
Mazowieckie	39.73	40.52	-0.79
Podlaskie	36.32	43.54	-7.22
Łódzkie	36.11	39.75	-3.64
Małopolskie	35.35	45.78	-10.43
Świętokrzyskie	29.54	44.49	-14.95
Lubelskie	27.65	48.76	-21.11
Podkarpackie	26.69	54.09	-27.40

Po długim czasie...

Wed, 16 Jun 2010 21:00:09 +0200

Po długim czasie jaki spędziłem w cieniu, a właściwie to w słońcu, postanowiłem się jednak uaktywnić.

Trafiłem na dość zabawną stronę: http://uncyclopedia.wikia.com/wiki/Polish_language

Tak ogólnie, jak już z resztą wynika to z samego linka, jest to krótkie "opracowanie" nt języka polskiego i jego historii.

Cytuję moje ulubione fragmenty:

1. Różnica pomiędzy Polskim tradycyjnym (A), a współczesnym (B):

Wersja tradycyjna: I zawżdy powiadam, iżby wrogowie nasi poszli byliby na mury, tożto my przeto by byli na basztach stanęli, w imię Świętej Panienki Zawsze Dziewicy i nasze serca poświęcili dla obrony naszej wspaniałej Ojczyzny, boć to ugiąć się nie możemy pod kacapskim ścierwem najeźdźcy ze Wschodu!

Orzeł biały z pawim piórkiem w dupie.

Tue, 15 Jun 2010 22:23:21 +0200

Już pisałem o tym, a przynajmniej na podstawie tego, co pisałem należało się domyślić, że niewielkie śląskie miasteczko Pszczyna od jakiegoś czasu staje się (Present Perfect Continuous) intelektualnym centrum świata. Ma to szczególną wymowę przed wyborami, przynajmniej tak mi się wydaje, bo pozwala nieco poszerzyć horyzonty i zapoznać się – ach jak miło – ze zdaniem intelektualistów różnych dziedzin, branż i obszarów.

Najpierw definicje:

Elita – kategoria osób znajdujących się najwyżej w hierarchii społecznej, pod jakimś względem wyróżnionych z ogółu społeczeństwa. Elity mają często zasadniczy wpływ na władzę oraz na kształtowanie się postaw i idei w społeczeństwie.[wiki]
Intelektualista – to osoba, którą cechuje rozwinięta inteligencja (władza rozumienia, myślenia i rozumowania), szczególna zdolność do krytycznej analizy i syntezy, bogata wiedza (erudycja) – „człowiek o dużej kulturze umysłowej i osobistej”… [Słownik języka polskiego, pod red. Mieczysława Szymczaka].

The Black Keys – Brothers *****

Sat, 12 Jun 2010 02:39:27 +0200

No … to jest temat, z którym mentalnie zmagam się już od (bardzo) długiego czasu. Pierwsze bowiem odczucie jakie nasuwa mi się przy okazji zespołu „The Black Keys” jest typu „starzec oszalał” a ponieważ szaleństwem nikt się dobrowolnie nie chwali, to i ja się powstrzymuję przed przyznaniem, że mi się taka (też) muzyka podoba. Są i inne powody milczenia. Dana Auerbacha i Patricka Carneya (bo „The Black Keys” to duet) po raz pierwszy usłyszałem zachęcony dawno temu recenzją Pana Mana w Polityce. Skąd inąd wiadomo, że Pan Man też jako „starzec oszalał” i jak się komuś podoba to, co Pan Man puszczał („puszczał”, bo już nie słucham Trójki) w Trójce w sobotnie poranki, to … sami wiecie. Wolałem milczeć.

Od tego czasu minęło kilka lat, zespół wydoroślał i z garażowego (dosłownie) projektu pary zapaleńców stał się nieomal kultowym przedstawicielem alternatywnego rocka i ugruntował swą pozycję na listach przebojów oraz – Dan i Pat – na listach celebrytów.

„The Black Keys” to jest jak na dzisiejsze czasy dość mocne dziwactwo, bo muzyka ich charakteryzuje się zupełnie nie technologicznym brzmieniem. Bezlitośnie prosty bęben, „ciężka”, chropawa i mało finezyjna gitara (na koncertach rzeczywiście grają we dwóch) za to … całkiem niebanalne pomysły muzyczne. Co w tym takiego?

10-06-05 ‘Brazylia’, ‘Grudziądz’ i Igor w Pszczynie.

Mon, 14 Jun 2010 09:52:15 +0200

Niesamowicie się ostatnio „rozfotografowałem” i w ciągu siedmiu dni na przełomie maja oraz czerwca zwiększyłem liczbę zdjęć zrobionych na godzinę do poziomu profesjonalisty z National Geographic.

Najaktywniejszy był ostatni „długi” weekend, kiedy odwiedzili nas:

Gosia z Igorem – w drodze z Warszawy na Słowację.
Wojtek z Marianą – by odwiedzić „starych”.
Grupa z Grudziądza (z którą byliśmy w Małej Fatrze) – w drodze z Budapesztu do domu.
Gosia z Igorem – w drodze ze Słowacji do Warszawy.

Zaowocowało to (szaleństwo odwiedzin) dwoma albumami fotograficznymi, które poniżej prezentuję (pstryknij ...wiecej).

Jack Johnson - To The Sea ****

Thu, 03 Jun 2010 04:55:28 +0200

Z przyjemnością informuje, że ukazał się najnowszy album Pana Jacka Johnsona – „To The Sea”. Płytę ściągnąłem (7digital) dosłownie przed chwilą i jestem w stanie opisać jedynie pierwsze odczucie. Dziwne.

Niby nic złego się nie dzieje, ale Pan Jacek ewoluuje w kierunku, niestety, dość błahego pop-rocka. Szkoda, bo świetne, melodyczne kawałki w akustycznych aranżacjach były jego najsilniejszą stroną. Są i takie na płycie w postaci np. „No Good with Faces” czy „Turn Your Love”, ale w mniejszości, co jest tym bardziej smutne, że płyta jest ekstrawagancko krótka (41min). „To The Sea”, jak zwykle u Jacka, brzmi nieźle, ale drażnią mnie nieco – a zawsze podziwiałem – aranżacje piosenek. Jest i pianino i prawdziwe rockowe (takie z „przesterem”) gitary i jakieś dzwonki i tajemnicze fifulki a w końcu – szczątkowo, ale wtedy po co? – smyczki. Występuje też (niezły) chórek – jednym słowem prawdziwie dekadencki misz-masz. Ten kram (durnowate, za to śmieszne „At or with Me”, jamajskie „From the Clouds”, afrykańskie „The Upsetter” i wreszcie kiczowate „Only the Ocean”) nawet by mi się podobał, gdyby nie to, że kilka utworów na płycie wydaje się jakby „niedorobionych”, jakby skleconych na prędce na bazie jakiegoś (może i dobrego) pomysłu. Mam, a szkoda, wrażenie, że gdyby Pan Johnson nad nimi „poślęczał”, mogłyby być lepsze. Brakło czasu?