Moi drodzy. Bożenka sama się trochę „wystawiła” pisząc piękny post o symetrii, mądry i słuszny, ale … tak słuszny, że wprost prowokuje do polemiki.

W starożytnej Grecji uważano, że piękno tkwi w symetrii… Symetria wywołuje w nas uczucie uporządkowania, ładu, daje komfort, bo mamy wrażenie, że wszystko jest na swoim miejscu.. To jest oczywiście prawda. Szczera i niepodlegająca dyskusji. Prawdziwe jest też stwierdzenie, że Są pewne zestawienia dźwięków, jeszcze nie układające się w melodię, które nasz mózg odbiera jako miłe, przyjemne. Inne mogą być zaskakujące, nawet zabawne, czy jakieś dziwne, o niektórych powiemy: „jeszcze strawne”…. Ale można usłyszeć „nutki” drażniące i wnerwiające. To też jest prawda. Gdzie więc polemika?

Sztuki wizualne.

Annie Leibowitz jest niezwykle znaną, bardzo dobrze opłacaną fotograficzką … celebrytów. Kiedyś, gdy pracowała dla magazynu „Rolling Stone” robiła zdjęcia genialne (nagi Lenon i Yoko) i pomysłowe (Whoopi Goldberg w wannie z mlekiem), teraz … hm. Obok załączyłem (wybrałem złośliwie):

• Woody Allen i Penelope Cruz.
• Sean Connery.
• Rachel Weisz.

Witam,
To mój debiut w publikowaniu więc z góry przepraszam za formę i proszę o ewentualną korektę redaktorską właściciela i twórcę portalu. Pomysł, podobnie jak legendarnemu żołnierzowi w okopie, strzelił mi do głowy naglę i do tego z dwóch powodów. Pierwszego nie wymienię na razie, bo byłbym dużym ułatwieniem. Drugim jest natomiast fakt, że w dobie globalnej wioski, niełatwo znaleźć coś o czym wielki Google nie miałby pojęcia. Pomimo tego zdarzają się jednak białe plamy, nie tylko wśród pamięci czytających papierowych raf :). Wykonawca na pewno jest znany, był oglądany i słuchany przez wszystkich znajomych królika. Nie mam co prawda 100% pewności w przypadku pokolenia wstępującego znajomych królika, ale myślę że pewnie też przypadkiem i nieświadomie mogli się z wykonawcą zetknąć. Zagadka jest prosta kto to śpiewa:

... posłuchaj
... mp3

Pozdrawiam
Krystian

Najsłynniejsza płyta koncertowa trzech słynnych gitarzystów dość łatwo „wpadła” mi do dziesiątki „wieku średniego”, ale – zabijcie mnie – zupełnie nie mogę sobie przypomnieć okoliczności pierwszego spotkania z nią. Jest to tak znany i popularny album, a muzyka z niego, przynajmniej we fragmentach, tak długo krąży w radio, że najprawdopodobniej prędzej usłyszałem „te dźwięki” niż samą płytę.

Nie mam wątpliwości, że „Friday Night in San Francisco” jest arcydziełem. Arcydziełem koncertowo-publicznościowo-nagraniowym. Wyjaśnię to słowami Paco De Lucii, który w jednym z wywiadów tak skwitował pytanie o kulisy nagrania tej płyty (cytuję z pamięci). „Proszę Pana. Występuję kilkadziesiąt razy rocznie. Raz na rok zdarza mi się wyjątkowo udany koncert. Raz na kilka lat, kiedy ja sam jestem w wyjątkowej formie, trafia się na tyle rzadko spotykana publiczność, że wytwarza się niespotykana atmosfera, porozumienie i emocje. Jakie jest prawdopodobieństwo, że właśnie wtedy ekipa nagrywa taki koncert? To cud.”